Oproep in de Albert Heijn: "I am in search of a room to construct an ocean rowing boat. (...) In exchange, the person will have his name written on it."" /> Oproep in de Albert Heijn: "I am in search of a room to construct an ocean rowing boat. (...) In exchange, the person will have his name written on it."" />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Kamer voor een boot gezocht

AH advertenties Anna van Leeuwen
Mail

Beeld: Sarah Jeffery (http://sockmyshoe.blogspot.com)

De herhaling vermoeide Carlos. Elke dag een paar keer ruzie met de lift, die de deuren opende op verkeerde verdiepingen, de studenten die zuchtten bij de aanblik van de volgestouwde lift. Hij had gevraagd, van achter de ladingen hout, als een stemmetje uit het niets: “Could you press the button please?”
“What button?”
“The button that makes the doors close...”
“Oké”, zeiden ze en ze staken hun handen tussen de deuren, net alsof die van plan waren vanzelf te sluiten. Later vroeg hij niets meer, hield zich stil en hoorde alleen de ongeduldige reacties. Sommige verstond hij (“Wat de fuck?”), andere niet (“Aan het verbouwen zeker...”). Op de negende trok hij het hout op de kar, klemde de tussendeur vast en trok de kar over de gang, die naar zeep en beschimmeld brood rook.

Op deze verdieping kende hij wat mensen. “I don’t live here. My boat does -well, temporarily... In Naema’s room,” verklaarde hij. “Your boat?” vroegen ze. “No, it’s not ready yet...” zuchtte hij. Een dunne jongen met rood haar had zijn hulp aangeboden. Carlos had het aanbod afgeslagen. Een meisje dat altijd een hockeystick bij zich droeg negeerde hem sinds ze hem de eerste dag een kop koffie was komen brengen en had gevraagd of het misschien wat zachter kon.
Het kon niet zachter.

Naema had haar eigen redenen, dat had ze meteen duidelijk gemaakt toen ze belde. De boot moest haar naam dragen, haar vader was visser in Pakistan en zijn boot heette Naema, hij zou trots zijn als er nu ook een boot in Nederland haar naam droeg. “He thinks everyone is crazy out here, do you understand? This will change his mind. He’ll let me stay...” Carlos had een verantwoordelijkheid, dat wist hij al sinds hij zijn opdracht had gekregen.

Na vijf weken liet Naema een voicemail achter: “Hey, it’s me, your landlady far far away, just checking up on you, I’m coming back in two weeks, wondering how you’re doing... Have you tested the boat yet? Planning your trip? I am very curious, please let me know...” Het zou niet gemakkelijk zijn om Naema mee te krijgen, verwachtte hij. Hij belde niet terug, maar sms-te ‘Don’t worry, everything’s fine...’ De kamer was groot genoeg. Precies groot genoeg. De glazen pui naar het balkon zou hij inslaan als het tijd was. Het regende al vier dagen.

In de lift deed Naema haar regenpak uit. Ze hing hem over haar koffer op wieltjes. Het bezoek aan haar ouders was pijnlijk. Ze had eerder terug gewild, maar haar moeder liet haar niet gaan. De teleurstelling op hun gezichten was bijna ondraaglijk geweest. Ze hadden een man voor haar gevonden. Zelfs haar tante was kwaad geworden. “De jongen is goed, hij is goed...” had ze gezegd. De jongen was goed, maar ze wilde niet terug, voor niemand.

Van Carlos had ze niets meer gehoord. Ze was benieuwd hoe zijn project haar kamer had veranderd, ze verwachtte een geur van zaagsel, misschien wat verloren spijkers op de grond. Hopelijk zou hij haar uitnodigen om de boot uit te proberen en te dopen. Ze moest haar vader hoe dan ook snel een foto sturen.

Ze zag haar naam zo gauw ze de deur had geopend, in krullerige goudkleurige letters. De boot was nog niet weg, hij vulde de hele kamer, hij was prachtig. Ze kon er net omheen lopen en dat deed ze drie keer om alle details te bewonderen, voordat ze op zoek ging naar Carlos. Ze vond hem op het balkon. Hij zat op de grond. Ze moest moeite doen in hem de knappe man die haar kamer had opgemeten te herkennen. Hij was afgevallen en had een baard laten staan. In doorweekte kleren staarde hij naar beneden.

Toen hij Naema zag, verontschuldigde hij zich, zachtjes: “I’m sorry... It’s not the way it’s supposed to go. We were supposed to row away now.”
Hij schudde zijn hoofd.
Naema legde een hand op zijn schouder. “It’s okay, I can wait.”
Ze zette haar koffer op de boot en nam plaats naast Carlos op het balkon.
Samen keken ze hoe het water steeg.


Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons