Hoe verder met ons modegevoel, nu trend een vies woord is geworden?" /> Hoe verder met ons modegevoel, nu trend een vies woord is geworden?" />
nieuwsbrief
menu Asset 14

De pashmina paradox

Artikel Gastbijdrage
Mail

Over de innerlijke werkingen van de mode-industrie weet Willemijn wel het een en ander. Vandaag schrijft zij voor hard//hoofd over de trend die tijdloosheid heet. En hoe die voor de mode-industrie nog wel eens een probleem zou kunnen opleveren.

Ooit was een pashmina een van vrolijke exotische bergschaapjeswol geweven sjaal, die al even zo vrolijke bergbewoners warm hield tijdens gure winters. De sjaal was alleen verkrijgbaar voor naar Tibet afreizende verlichte zielen, en symboliseerde de wil om lekker bewust te mengen met de lokale cultuur. Inmiddels liggen er onder de zelfde naam slappe doekjes in niemand flatterende kleuren in de koopjesbak naast de kassa bij de voordeeldrogist.

Op een van de belangrijkste momenten uit de modecarrière van de pashmina bevond hij zich, niet geheel verrassend, gedrapeerd over de magere schoudertjes van een filmster tijdens de uitreiking van de moeder aller filmprijzen, de Oscars. Gwyneth Paltrow, jong, knap, semi-Brits en genomineerd, verhulde haar slechtzittende roze satijnen jurk van Ralph Lauren onder de warme zachte sjaal. Ze won de Oscar, huilde tranen met tuiten en waar Ralph Lauren het moest doen met zware modekritieken, vierde de pashmina samen met het gouden beeldje de overwinning. Binnen de kortste keren breidde de populariteit van deze simpele doek zich uit van LA naar NYC, van de Amerikaanse bladen naar de internationale edities en van de A-sterren naar de F-sterren, totdat de pashmina zelfs in Nederland een beetje achterhaald geworden was. Tegenwoordig dragen we hier gewoon weer sjaals. Waar de pashmina zich eerst symbool wist van een kosmopolitische waardering voor hoogstaand ambachtswerk, is het woord als merk nu niets meer waard.

Massatrends zijn op de lange termijn vaak helemaal niet gunstig voor het betrokken artikel. Want op dezelfde manier als bij de pashmina hebben we de afgelopen jaren vele producten zien komen en gaan. In vogelvlucht begint de trend bij Hollywoodsterren en via de deelnemers van reality televisieshows belanden de producten in de koopjeshoek. Vooral accessoires ondergaan dit lot, niet in de laatste plaats omdat ze op zo’n enorm grote schaal worden nagemaakt. Zo waren er enkele jaren geleden de Mukluk laarzen, die eskimo’s op verre polen handmatig in elkaar geknutseld hadden en die Kate Moss in plaats van de ordinaire UGG laarzen graag over haar strakke broek droeg. De gekopieerde versie, waarbij zielige nepbonten pomponnetjes over de grond sleepten, deed nogal af aan het mooie verhaal van het origineel.

Nu meedrijven op deze grote schommelingen eigenlijk alleen maar illustreert dat je erg trendgevoelig en dus weinig origineel bent, is er zich de afgelopen jaren op grote schaal een nieuwe, zij het nogal paradoxale trend aan het ontwikkelen: de zoektocht naar authentieke producten. Producten die nooit meer uit de mode gaan, en die er misschien gevoelsmatig altijd al zijn geweest. De houtje-touwtjejas, de klassieke leren boekentas, de rijglaars, het rieten hoedje en de parka, het zijn allemaal voorbeelden van items die stiekem al vele seizoenen ‘in de mode’ zijn.

In de modebladen worden ze keer op keer gepresenteerd als nieuwe uitvindingen. Maar je exemplaar van vorig jaar, of beter nog, het geërfde stuk van je opa, kan ook heel goed. Het is alsof de snelheid van de modewereld haar eigen blik heeft vertroebeld. Alsof zij niet in de gaten heeft dat ze per ongeluk de motor achter de commercie tot stilstand aan het brengen is met het voor de zoveelste keer aanprijzen van een leren motorjasje. ‘Leve de duurzaamheid’, ‘leve de geschiedenis’ en ‘leve de topkwaliteit’ zijn nu niet direct motto’s die je bij de modewereld verwacht, maar veel van de producten die er worden aangeprezen zijn nu precies in deze motto’s gevangen.

Is deze nieuwe mentaliteit nu een protest tegen de hoge snelheid waarmee nieuwe trends voorbij sjezen? Of hebben we in deze povere economische tijden gewoon minder te besteden en hebben we met elkaar een echte ‘grassroots’ trend georganiseerd? Baas in eigen kast, dat is prachtig. Maar de trend zet ons tegelijkertijd voor een fijn vraagstuk: als we niet meer het excuus hebben te zijn overgeleverd aan de grillen van de industrie en we ons niet meer laten leiden door modetrends: wat willen we dan eigenlijk zelf het allerliefst aan?


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons