Beeld: Anouk de l'Ecluse

De mens is eigenlijk de kroon op de evolutie. En de provincie Drenthe schafte een bergje keien aan." />

Beeld: Anouk de l'Ecluse

De mens is eigenlijk de kroon op de evolutie. En de provincie Drenthe schafte een bergje keien aan." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Het stenen tijdperk

Artikel Merel Kamp
Mail

De mens lijkt wel het einddoel van de evolutie. De provincie Drenthe keerde terug naar de begindagen en kocht een zootje zwerfkeien.

De mensheid buigt zich al eeuwen over haar eigen zijn. Verwonderd, aanbiddend, vertwijfeld, verrast. Veelal wordt het menselijk zijn gecontrasteerd met het dierlijke zijn. Verblijd wordt er dan geconcludeerd dat mensen toch wel buitengewoon bijzonder zijn. Mensen redeneren, doen aan zelfreflectie, maken kunst, muziek. We hebben een vrije wil —volgens sommigen— en maken keuzes. We beschikken over een onovertroffen denkvermogen. We hebben een moraal —wat voor één dan ook— en streven naar het goede. Toch? Zijn we niet de telos van de evolutie? Het summum?

De evolutie schudt haar hoofd en houdt het volgende krantenbericht omhoog: “Drenthe koopt 50 ton zwerfkeien”. Het betreft hier de provincie Drenthe, die een hoopje stenen aankocht voor “enkele duizenden euro’s”, nadat men erop was gestuit bij wegwerkzaamheden. Het betreft hier menselijk handelen. Daar komen we niet onderuit. Dus nogmaals: De provincie kocht 50 ton stenen uit eigen bodem. Heel oude stenen, waar niemand naar taalde. De wereld verkeert in crisis en onze aangeboren overlevingsdrang maant ons tot spaarzaamheid. De provincie Drenthe laat echter haar oog vallen op 50 ton niet onaardige, stokoude keien, denkt: “Die willen we hebben!” en trekt haar portemonnaie.

Beeld: Anouk de l'Ecluse

Veelal verwondert de mens zich over haar eigen natuur bij het zien van haar grootsheid of juist haar nietigheid of wreedheid. Bij oorlogen en vulkaanuitbarstingen bijvoorbeeld. Of bij het zien van de primitieve gereedschappen van onze gevierde voorouders, bij de aanblik van heldhaftigheid of liefdadigheid. Welbeschouwd is de menselijke stupiditeit veel en veel verwonderlijker. En wat is er nu meer stupide dan het aanschaffen van stenen uit de eigen achtertuin? Stupiditeit is een luxe. Dat we ons die zo gemakkelijk en op zo een grote schaal kunnen veroorloven, is wellicht het beste argument tegen diegenen die beweren dat de evolutie nog altijd gaande is.

Als het gehele dierenrijk kon lezen, van maanvissen en zeepaarden tot boktorren en steenbokken, dan zou de wereld gonzen van hun collectieve, onophoudelijke slappe lach bij het lezen van dit soort krantenberichten. Niemand zou elkaar nog kunnen verstaan, zo oorverdovend was het geluid. Vliegtuigen zouden omgeven zijn door grinnikende zwanen en kraanvogels. Stel je de natuurdocumentaires eens voor. De keurige Britse voice-over van David Attenborrough, die ons mededeelt: “These humpback whales in the great Arctic Ocean are laughing at us.” Waaraan hij nog toe zou voegen: “And rightfully so!”, want zo is David wel.

Vooralsnog kunnen dieren echter niet lezen en zag de provincie Drenthe zich opgescheept met de 50 ton keien. Het enthousiasme waarmee ze aangeschaft waren, was als sneeuw voor de zon verdwenen toen ze thuis de waar op de keukentafel zag liggen. Zo gaat dat vaker met impulsaankopen. Thuis schaam je je een beetje voor de hoeveelheid geld die je uitgaf. Daar het de aanschaf een hoop stenen betreft, kan ik me de omvang en het gewicht van de schaamte die de provincie gevoeld moet hebben wel voorstellen. En dus gaf men de keien in een wanhoopsdaad weg, om zich van die schaamte te kwijten. De gelukkige ontvanger van dit immense cadeau was het Hunnenbeddencentrum. Het Hunnenbeddencentrum is zoiets als de Stichting Vergeten Groenten, stel ik me voor. Het bestaat gewoon omdat het kan.

Ja, de mens is een ongemakkelijk en vreemd dier dat zo langzamerhand een dubieuze positie inneemt in het evolutieverhaal. Ze probeert zich soorten groenten te herinneren die lang vergeten zijn en bewaart oude stenen. Ik voorspel dat het dit soort activiteiten is dat ons uiteindelijk de das om zal doen. Over tweehonderd jaar zitten we met z’n allen triomfantelijk met een bos schorseneren op een berg zwerfkeien. Een groep chimpansees loopt voorbij en huivert bij het aanzien van ons ‘mensen’. Ze schudden hun hoofd, verzuchten: “Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?” en versnellen hun pas.


Merel Kamp

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons