Niels luistert naar de Dalai Lama, maar denkt eigenlijk aan worstjes." /> Niels luistert naar de Dalai Lama, maar denkt eigenlijk aan worstjes." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Vruchten van verbanning

Artikel Niels Gerson Lohman
Mail

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor Hardhoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Dit is deel 9 van zijn verslag, het vervolg op "De idioot in het bad en godin van de neusvleugels".-

Vandaag ga ik naar de Dalai Lama in Yokohama. Ik ben een fan van Dalai Lama, hij is mijn favoriete Lama. In Delhi is er een straat waar mensen de hele dag niet eten vanwege Dalai Lama. Zoiets zou ik ook wel eens willen bereiken, het hoeft geen grote straat te zijn, met de Prinsenstraat in Amsterdam zou ik al heel tevreden zijn.

Dalai Lama spreekt voor een gigantische zaal in zo’n centrum waar alleen gesproken wordt op gigantische schaal. We hebben geen goeie plekken, want die worden bezet door de monniken. Hun kaartje was waarschijnlijk goedkoper, ze kregen de beste plekken, want ze kwamen waarschijnlijk op tijd. Het lijkt me niets voor monniken om te laat te komen. Als je een feestje geeft en een monnik uitnodigt, dan staat hij waarschijnlijk als eerste voor de deur. Ik ben fan van Dalai Lama, maar ik zei niet dat ik een erg geslaagd boeddhist ben.

Achter in de zaal zit een handvol zondagsmonniken die te laat kwamen tegen de muur. Als ze haar hadden gehad, dan was het ongekamd geweest. Ze zitten niet in een serene lotushouding, met hun handen op schoot en in de vingers een interessant gebaar, maar ze ondersteunen hun hoofd met een handpalm, elleboog of een stok. De oudere zondagsmonniken hebben een kussentje meegenomen. Zo nu en dan halen ze het onder zich vandaan om het op te schudden, want het is een harde vloer. Alle monniken hebben mooiere sneakers aan dan ik, maar dat ligt vooral aan mijn sneakers.

De eerste twintig minuten zegt Dalai Lama niets, maar kijkt de zaal rond. Hij heeft een groene zonneklep op, alsof hij net in Florida is geweest. Soms groet hij een oude bekende tussen de prominente monniken en lacht luid en zwaar in de microfoon, zoals de kerstman of Mr. Smith in The Matrix, als hij zou kunnen lachen.* Dan begint hij zijn verhaal in het Engels. Hij spreekt zacht, ik kan alleen zijn lach verstaan. Het Japans van mijn vriendinnetje is (net als Thailand) niet wat het is geweest. Ze probeert voor me te vertalen, maar wordt niet echt wijs uit de Tibetaanse tongval van de tolk. Ik zou willen zeggen: daar kan ik me wat bij voorstellen, maar om eerlijk te zijn kan ik me daar niets bij voorstellen, want ook van het Tibetaans heb ik geen kaas gegeten. Dit is wat we samen maken van de eerste 30 minuten van zijn speech:

-Je moet proberen om zo lang mogelijk een baarmoeder vast te houden.
-Het is fijn om zo lang mogelijk in bad te blijven, maar op een gegeven moment moet je er toch echt een keer uit.
-Er is een soort lijn die dunner wordt als je er in knijpt.

Als wij net op gang beginnen te komen, raakt de tolk de draad kwijt en verzoekt Dalai Lama om in het Tibetaans over te gaan.

Als je iemand niet meer kan verstaan, beginnen de verdenkingen. Ik verdenk de Dalai Lama ervan dat hij stiekem worstjes eet, Tibetaanse bloedworstjes. Goede worst is dat. Misschien verstopt hij ze wel onder zijn monnikenpak. Dalai Lama heeft er de lach naar, die verraadt hem. Een banneling die zo zichtbaar van het leven geniet, die zal toch wel zo nu en dan een worstje eten. Bovendien staan het in Dharamsala in India opvallend veel op de kaart, terwijl je in Tibet tegenwoordig hemel en aarde moet bewegen om er een eentje te scoren.** Dat zegt op zich niet zoveel, maar ik vind het wel opvallend. Just saying. Mijn vriendinnetje kijkt me aan en fluistert: ‘ik vind materiële zaken ook niet belangrijk, maar de winkels gaan zo dicht’.

*Misschien kan Mr. Smith gewoon lachen en heb ik The Matrix niet begrepen.
**Mocht je toevallig in Tibet zijn en op zoek, ik weet nog wel een adresje.


Niels Gerson Lohman

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons