Hier verschijnt elke dag een tip van een Hardhoofd-redactielid. Vandaag: debuterend romanschrijver Jeroen van Rooij creëert een verbluffende wereld in De eerste hond in de ruimte." /> Hier verschijnt elke dag een tip van een Hardhoofd-redactielid. Vandaag: debuterend romanschrijver Jeroen van Rooij creëert een verbluffende wereld in De eerste hond in de ruimte." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

De eerste hond in de ruimte

Journalistiek Jasper
Mail

Bij het lezen van De eerste hond in de ruimte, de debuutroman van schrijver/dichter Jeroen van Rooij bij uitgeverij Prometheus, bekruipt mij een eigenaardig gevoel. Hoe duid je een leeservaring die compleet afwijkt van alles wat je daarvoor gelezen hebt? Van Rooij heeft namelijk niet alleen een eigen wereld gecreëerd - vergelijkbaar met science fiction uit de eerste helft van de vorige eeuw -, hij heeft ook een geheel eigen vorm geschapen om zijn boek in te schrijven. Dat is een hele prestatie, maar hoe doe je daar recht aan in 700 woorden?

Noem het een koorvertelling: Elf verschillende karakters spreken tot de lezer, die elk in een duidelijk herkenbare eigen typografie hun kijk op de wereld met ons delen. Een uniek gegeven, waardoor het zich laat lezen als een theatertekst, maar anders: Men moet steeds zelf de brug slaan tussen typografie en het daaraan verbonden personage. Maar dit went snel.

Centraal gegeven in De eerste hond in de ruimte is de tijd die het kost om een dag te maken. Er wordt hard gewerkt om prachtige dagen te creëren. Er is echter een nijpend tekort: de dagen raken sneller op dan ze kunnen worden geproduceerd. Een van de lieden die verantwoordelijk is voor deze noeste arbeid daalt af vanuit zijn ivoren toren om een oplossing te zoeken voor dit probleem. Hij komt terecht in een levendige moderne (Duitse) metropool met wild feestende jongeren, tobbende muzikanten, bezorgde ouders en vrijgevochten kroost. De lezer neemt kennis van hun verhalen.

Wat opvalt is dat deze stemmen, hoewel duidelijk te onderscheiden, niet los van elkaar te zien zijn. Zoals wel vaker is het resultaat namelijk meer dan de som der delen. Van Rooij is er wonderwel in geslaagd om uit die grote diversiteit van sporen en narratieven een gebalanceerd wereldbeeld te creëren. Een wereldbeeld bovendien waar je je, ondanks de vele onzekerheden en donkere kanten, gewillig in laat onderdompelen.

Qua karakterontwikkeling is wel duidelijk verschil te merken tussen de centrale figuren en de meer functionele rollen. Maar dit is niet iets waar je tijdens het lezen echt over zal struikelen: daarvoor wordt het verhaal met genoeg vaart en interessante wendingen verteld. Ook is er door het hele boek heen één duidelijk mantra, waar alle personages mee te maken krijgen: “Nür die Liebe zählt” (Alleen de liefde telt). Hierdoor heeft Van Rooij De eerste hond in de ruimte allerlei wilde verhaallijnen mee weten te geven, zonder aan coherentie in te boeten.

Problematischer is de nogal lukrake manier waarop het boek laveert tussen roman en folkloristisch sprookje. Dit buiten beschouwing gelaten, kan ik me voorstellen dat niet iedereen blij wordt van een dergelijke wispelturigheid ten aanzien van de schrijfstijl. Maar wie zich eenmaal heeft aangepast aan de eigenaardigheden van deze roman, zal zich hierdoor niet uit het veld laten slaan. De lezer die zich graag laat verrassen, of op zoek is naar een bijzondere nieuwe leeservaring, kan ik De eerste hond in de ruimte ten zeerste aanraden.

De eerste hond in de ruimte is nu te krijgen in de betere boekhandels.


Jasper

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons