Vroeger hekelde Kasper alles wat met voetbal te maken had. Nu weet hij het niet zo zeker. " /> Vroeger hekelde Kasper alles wat met voetbal te maken had. Nu weet hij het niet zo zeker. " />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Geen supporter

Column Kasper van Royen
Mail

Mijn vader heeft me vroeger een keer meegenomen naar een wedstrijd van Ajax in het Olympisch Stadion. Hij wist wel dat zijn enige zoon niets met voetbal had en ook wel nooit zou krijgen en ik wist dat hij dat wist en ik wist dat hij dat apart vond, maar dat hij wel meer apart aan mij vond en dat hij dat ergens juist ook wel weer heel erg leuk vond en er ieder geval niet minder door van mij hield. Natuurlijk had hij zoals elke gezonde Hollandse vader op een jongetje gehoopt, zodat hij daar lekker een balletje mee kon trappen. Een jongentje bleek ik wel te zijn, maar zo gauw er een bal op mij af kwam rende ik in panische angst weg. Wat dat betreft was er weinig plezier aan mij te beleven. Als kind probeerde ik de buitenlucht zoveel mogelijk te vermijden, om al mijn tijd aan mijn bureautje door te brengen. Daar sprak ik de meest gestoorde sprookjes in op cassettebandjes. In zesentwintig jaar ben ik eigenlijk bar weinig veranderd.

Van de wedstrijd die ik met mijn vader zag kan ik mij niets meer herinneren, behalve dat ik alleen meeging om hem een plezier te doen en dat ik wist dat hij dat ook wist en dat dat goed was. Het ging om het idee, zonder het uit te spreken zagen wij dat zo. Waarschijnlijk zat ik diep in gedachten negentig minuten voor me uit te staren, terwijl om mij heen de tribune werd afgebroken. Toen ik later op school laconiek vertelde wat ik dat weekend gedaan had, reageerden mijn klasgenoten getergd. Zij werden nooit door hun vaders naar een wedstrijd meegenomen en hadden daar toch alles voor over. Terwijl mijn hoofd in een toiletpot verdween drong voor het eerst de onontkoombare ironie van het leven tot me door.

Sindsdien verzette ik me met een passie tegen alles wat met voetbal te maken had. Vooral de cultuur eromheen – dat vreselijke oranje, die walgelijke verbroedering – deed ik maar al te graag af als hopeloos onderontwikkeld. Ik cultiveerde mijn wereldvreemdheid en veinsde zelfs op overtuigende wijze dat ik niet wist en ook niet wilde weten wat een doelpunt was, om mij op die manier als zonderling boven de rest van de wereld te plaatsen. Ik zag uit naar belangrijke wedstrijden, om de volgende dag te kunnen zeggen dat ik een goede film had gezien en het mij om het even was wie er gewonnen had.

Tegenwoordig kan ik nog met enige regelmaat een lichtelijk excentrieke indruk maken, maar sta toch op de eerste plaats bekend als een gezellige jongen met brede belangstellingen. Ik wil mij helemaal nergens tegen afzetten en de vreugde van mijn medemens is voor mij het hoogste goed. Ik draag mijn wereldvreemdheid niet langer met trots, maar ervaar het als een loden last. In zesentwintig jaar ben ik eigenlijk behoorlijk veranderd.

Het WK van 2010 is een ondraaglijke maand in mijn bestaan. Mijn vriendin doet haar best mij bij de feestvreugde te betrekken. Met een pruik op het hoofd en een toeter in de hand schreeuwt ze vanaf de bank dat ik vers bier voor haar moet halen, zonder haar blik een seconde van het scherm te wenden. Ik leg mijn boek weg om me naar de koelkast te haasten.

Een paar dagen later begint een Turkse snackbarman in gebrekkig Nederlands met mij een praatje over de wedstrijd met Japan. Het probleem is dat ik niet kan doen alsof, ik heb het idee dat ik anders meteen door de mand val. Dus zeg ik maar weer - voor de zóveelste keer de afgelopen twee weken - met een verontschuldigende lach dat ik geen voetbal kijk. De gebruikelijke stilte valt. Die stilte valt mij elke keer weer steeds wat zwaarder. Het is een stilte die lijkt te worden veroorzaakt om er iets mee te zeggen. Maar ik wil helemaal niets zeggen. Ik wil mijn gesprekspartners nergens mee confronteren, ik wil geen enkele sfeer doorbreken, ik wil dat iedereen probleemloos in zijn onschuldige plezier op kan gaan. Maar na de stilte is nooit meer iets hetzelfde en mijn kroket smaakt nergens naar.

Ik werk sinds enige tijd bij een huiswerkinstituut. Mijn baas is een van de meest beleefde personen die ik ken. Hij heeft zichzelf voor een tv geïnstalleerd om nog even een stukje van een belangrijke wedstrijd te kunnen meepikken voordat de kinderen komen en we aan de slag moeten. Hij nodigt mij met een hartelijk gebaar uit om naast hem plaats te nemen. Voor ik het weet heb ik mezelf weer verontschuldigd. Ik rangschik de tafeltjes in het lokaal, terwijl mijn baas kreten van aanmoediging, vreugde en frustratie uitroept. Maar ik weet dat hij zichzelf niet echt kan laten gaan, althans niet zoals ik mij voorstel dat hij dat normaal zou doen. Door mijn aanwezigheid ziet hij zichzelf ongewild door de ogen van een ruimtewezen.

Terwijl ik ze binnenlaat vragen de leerlingen of ik de wedstrijd heb gezien. Ik heb de afgelopen maanden een goede band met ze opgebouwd, maar na de stilte is dat in één klap weg. ‘Wat een vage gast zeg’, gebaren ze naar elkaar. En wanneer ik er een paar streng aanspreek omdat ze hun huiswerk niet afhebben, kijken ze me spottend aan.

Was ik nog maar een puber die zich overal tegen af wilde zetten. Of een kind dat constant weg mocht dromen. Nu wil ik niets liever dan een met de wereld zijn en het leven omarmen. Door mij mee te nemen naar een wedstrijd leerde mijn vader me dat het leven een spel kan zijn dat je soms mee moet spelen en ik speelde dat spel met alle liefde mee voor hem. Nu wil ik het spelen voor mezelf, anders zal ik eenzaam sterven. Daarom bereid ik me nu vast voor op het EK van 2012. Bier en vlaggetjes zijn reeds in huis gehaald en de spelregels door mijn geliefde uiteengezet. Over twee jaar kan ik eindelijk beginnen met mens te zijn.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons