De strijd tussen columnisten Kasper en Philip gaat door." /> De strijd tussen columnisten Kasper en Philip gaat door." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

RE: Brief aan een collega

Artikel Kasper van Royen
Mail

-Dit is een reactie op de reactie van Philip op de kritiek van Kasper op Philip.-

Beste Philip,

Nog dank voor je reactie op mijn brief en sorry dat ik je nu pas terugschrijf. Het verkiezingscircus kwam tussendoor en daar wilden wij natuurlijk allebei graag een column aan wijden, vandaar dat het vervolg op onze ‘polemiek’ (al is dat misschien een wat te zwaar woord voor deze onschuldige correspondentie) even op zich moest laten wachten.

Maar eigenlijk was dat alleen maar goed. Jouw tussentijdse stuk, over het aantal verkiesbare twintigers, geeft namelijk weer eens mooi de verontwaardiging aan die jij zo sterk voelt en die ik maar niet begrijpen kan. Je bent weer aan het turven geslagen en natuurlijk had ik niet anders van jou verwacht. Gelijke vertegenwoordiging is waar jij voor ten strijde trekt als een Robin Hood voor de armen, maar ik kan mij niet voorstellen waarom ik me minder vertegenwoordigd zou moeten voelen door iemand van vierenveertig dan door iemand van tweeëntwintig. Het zal je niet verbazen dat ik kwaliteit weer met ervaring wil verbinden en voor de politiek geldt dat zeker. Ik zal daarom niet snel een stem uitbrengen op iemand van mijn eigen leeftijd.

En ik schrik er eigenlijk een beetje van dat jij stelt dat jongeren nodig zijn om ‘Wilders of Roemer te interrumperen als het over de studiefinanciering of de AOW-leeftijd gaat’. Het geeft aan dat het belang van de jongere in de Tweede Kamer voor jou meer is dan een principekwestie van gelijke vertegenwoordiging. De twintiger beschouw jij als noodzakelijk voor besluitvorming, omdat de beslissingen die gemaakt worden betrekking hebben op onze generatie (de stufi voor vandaag en het pensioen voor morgen). Zonder twintigers op het pluche heb jij dus eigenlijk geen vertrouwen in Den Haag. Nu blaak ik overigens ook niet van het optimisme wat de besturing van ons landje betreft, maar dat zal niemand met enig gezond verstand deze dagen doen. In het algemeen heb ik er echter vertrouwen in dat politici in staat zijn beslissingen te maken voor de generatie na hen. Het is namelijk precies die ambitie die ze voor dit beroep heeft doen kiezen. En natuurlijk is iedereen het pertinent oneens over wat die juiste beslissingen dan wel zouden zijn, maar met bepaalde informatie waar de niet-twintiger geen toegang toe zou hebben heeft dat weinig te maken. Is het jou weleens opgevallen dat de mensen die zich het drukst maken over de verhoging van de AOW-leeftijd, zelf niets van die regeling zullen merken? Die mensen zijn blijkbaar begaan met ons, of we daar nou blij mee zijn of niet.

In jouw reactie op mijn brief stel je dat wij, ‘of we dat nu willen of niet’, als jongeren overeenkomsten hebben in historisch bewustzijn en toekomstverwachting. Dat lijkt me natuurlijk ook, ja. Al vind ik het voorbeeld dat jij noemt van Geert Wilders die gevormd zou zijn door de val van de muur nogal absurd. Die val zou hem geleerd hebben in angstbeelden te denken, stel jij. Terwijl je toch eigenlijk het omgekeerde zou verwachten; deze gebeurtenis stond juist symbool voor vrijheid en verbroedering en een nieuw optimisme. Bovendien zou het betekenen dat Femke Halsema dezelfde opvattingen als Wilders moet hebben, zij heeft immers ook als twintiger de Berlijnse feestvreugde op tv gezien.

Natuurlijk wil je alleen maar zeggen dat mensen in hun denken beïnvloed worden door de wereld om hen heen, maar dat lijkt me een nogal open deur. Het is wel waar, maar zegt uiteindelijk niet zoveel. En wat heeft dat nou ook eigenlijk met ‘jong zijn’ te maken? Gaat het jou niet gewoon om een kloof tussen generaties? Net zoals er een kloof was tussen de babyboomers en de generatie voor hen? Maar Philip, die verschillen zullen er natuurlijk altijd zijn. Of denk jij dat ze wegvagen naarmate we ouder worden? Waar komt dat appèl op ‘de jongere’ dan toch vandaan? Willen we meer invloed krijgen in de media en in de politiek, moeten we ons vooral niet gaan isoleren als een soort belangengroep die vertegenwoordigd zou moeten worden. In dat geval maak jij je sterk voor iets wat je eigenlijk tekort doet.

Het probleem is naar mijn idee eerder psychologisch van aard. Onze generatie heeft een moeizame verhouding met ‘jong zijn’. De mensen met de belangrijke posities zijn de ouders waar wij ons maar niet tegen af konden zetten. Ouders die zich er altijd op voor lieten staan vooral ‘jong van geest’ te blijven en met de hulp van enige botox of sportschool het liefst ook van lichaam. Volgens mij is het aan ons om die obsessie met de jeugd los te laten, daar boven te staan. Wij moeten erin vertrouwen dat wijsheid (en daarmee aanzien en invloed en al die andere dingen die jij zo graag voor ons wilt) juist met de jaren komt. Laten we daarom vooral onze ouderdom omarmen. Over een paar jaartjes – het is zover voordat je er erg in hebt, dus je kan er maar beter op anticiperen - zijn wij dertig en we kunnen het dan vervolgens wel over de positie van de dertiger gaan hebben (mogelijk is er dan een schone verpleegster dagelijks tafeldame van Matthijs), maar het is een discussie die alleen kan eindigen wanneer we nou eens eindelijk beginnen met volwassen te zijn. Dat is gewoon een kwestie van durven, niet turven.

Laten we snel taartjes gaan eten!

Groeten,

Kasper


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons