De zeemeerminnen, vampiers, gekke dansjes en ‘orgie’ in de film Flaming Creatures van Jack Smith waren in 1968 te veel voor de Amerikaanse senaat." /> De zeemeerminnen, vampiers, gekke dansjes en ‘orgie’ in de film Flaming Creatures van Jack Smith waren in 1968 te veel voor de Amerikaanse senaat." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Benevelen

Elke dag verschijnt op hard//hoofd het fameuze woord van de dag. Bij één van deze woorden zoekt Mila elke maand een passend beeld uit de kunstgeschiedenis. Vandaag de film Flaming Creatures van Jack Smith. De fantasiewereld met zeemeerminnen, vampiers, gekke dansjes en een ‘orgie’ waren in 1968 te veel voor de Amerikaanse senaat.

Mail


Jack Smith (1932-1989), Flaming Creatures, 1963

(Bekijk de hele film hier:
http://www.ubu.com/film/smith-jack_flaming.html)

Is there a lipstick that doesn’t come off when you suck cocks?
Yes, it’s an indelible lipstick
But how does a man get lipstick off his cock?
A man is not supposed to have lipstick on his cock.

Als je goed oplet hoor je deze dialoog langskomen in Jack Smith’s film Flaming Creatures. Als je goed oplet, want de stemmen zijn evenals het beeld vaag. Deze film is in Amerika officieel tot op de dag van vandaag verboden. En waarom? Schokkend is het allemaal niet echt. We zien een aantal slappe piemels en borsten, maar pornografie kan je het niet noemen. Ja er zit wel een verkrachtingsscene in, hoewel dat een soort befverkrachting is, dus dat telt niet. Maar schokkend is het best wel.

Het indertijd aanstootgevende element van de film zit hem in de mix van mannen en vrouwen, het androgyne: de meeste vrouwen in de film zijn mannen in travestiet. De film doet nu misschien gedateerd aan, maar travestieten vormden in de tijd van Flaming Creatures (begin jaren ’60) outcasts waar vooral met walging naar werd gekeken. Smith overtrad met de film de heersende (hetero)seksuele norm en dat riep en roept emotionele reacties op bij conservatieve Amerikanen. En ook Europeanen.

De Amerikaanse Senaat verbood de film en dit is wat ze er op 4 september 1968 over zeiden:
“Jack Smith’s film “Flaming Creatures” presents five unrelated badly filmed sequences ... a mass rape scene involving two females and many males which lasts for 7 minutes, showing the female pubic area, the male penis, male massaging the female vagina and breasts, cunnilingus, masturbation of the male organ ... lesbian activity between two women ... homosexual acts between a man dressed as a female, who emerges from a casket, and other males, including masturbation of the visible male organ ... homosexuals dancing together and other disconnected erotic activity, such as massaging the female breasts and group sexual activity.”
Je kunt merken dat ze stiekem van de film hebben genoten.

Flaming Creatures is een fantasiewereld van Smith, gemaakt in oriëntaalse sferen en vol Hollywood kitsch (ook wel zogenaamde Camp en Trash esthetiek genoemd). Er zijn zeemeerminnen en vampiers en andere vreemde ‘creaturen’ die gekke dansjes doen. Ze vormen een soort seksuele subcultuur. Een mooie scene is de aardbeving die op de ‘orgie’ volgt; deze werd geconstrueerd door simpelweg de camera op en neer te bewegen. Ik zeg: tof gedaan.

Zelf noemde Smith zijn film ‘a comedy set in a haunted movie studio’. Het is inderdaad een hilarische film. Hij werd opgenomen op het dak van Smith’s studio en is in zwart wit gemaakt. Smith wilde met zijn films een ‘esthetisch delirium’ creëren.

De film vormt een ode aan de actrice Maria Montez, een B-film actrice uit de jaren ‘40 die Smith adoreerde. Hij bouwde een altaar voor haar waar hij voor knielde om te bidden.

Jack Smith inspireerde met zijn avant-garde films diverse filmmakers en performance artists, zoals bijvoorbeeld Andy Warhol. Sommigen zeggen zelfs dat hij de godfather van performance art is. Hij was een van de eersten die live beeldmateriaal editte tijdens zijn performances. Hoe dan ook, Flaming Creatures is een bijzondere, hallucinerende film, helemaal wanneer je hem in het tijdsperspectief plaatst. De muziek is heel belangrijk; we horen bijvoorbeeld het nummer “It Wasn’t God Who Made Honky Tonk Angels” van de Amerikaanse zangeres Kitty Wells, een populair countrynummer uit de jaren ’50.

Van Smith's werk is helaas niet veel over; foto’s, teksten en performances zijn nooit uitgebracht of niet opgenomen. In 1989 stierf hij aan AIDS.

Mila

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5