Foto: privécollectie Ava Mees List We kunnen zelf niks meer repareren. Mees pleit voor meer 'Doe-het-zelf'." /> Foto: privécollectie Ava Mees List We kunnen zelf niks meer repareren. Mees pleit voor meer 'Doe-het-zelf'." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

MacGyver

Artikel Ava Mees List
Mail


Foto: privécollectie Ava Mees List

Ik heb nog geen hamer in huis (denk ik), maar dingen repareren is mijn lievelings. Er valt namelijk ontzettend veel voldoening te behalen uit het zelf herstellen van kapotte objecten. Zo fikste ik ooit mijn kapotte gaskachel door deze volledig te demonteren en – met van de buurjongens geleende tangen - wat onderdelen te vervangen. Hiermee bespaarde ik een bak met geld, voorkwam ik dat ik doodvroor (kachels gaan namelijk alleen kapot als het buiten minstens tien graden vriest) maar gaf ik mezelf bovenal een zodanig euforisch gevoel dat ik mij meen te herinneren een gehele middag door de verwarmde woonkamer te hebben gedanst.

Veel meer dingen dan je denkt zijn zelf te repareren. In onze vluchtige maatschappij hebben we de neiging om meteen een professional in te schakelen, of simpelweg een nieuw exemplaar aan te schaffen. Paraplu kapot? Pleur ‘m weg. Schoenzool versleten? Nieuw paar Nikes. Tenzij je een skater bent natuurlijk, dan wikkel je gewoon een beetje duct tape – moeder der makkelijke montagemiddelen – om je kapotte gympies. Maar laten we wel wezen, we zijn tot veel meer in staat. Gewapend met naald en draad, hamer en spijker, veiligheidsspeld en paperclip, boor en schroef of eenvoudigweg met linker- en rechterhand kunnen we een wereld van verschil maken. 'Doe het zelf' is dan ook geen verwijt of een gare milieuactivistische slogan, maar een aansporing tot zelfverrijking.

Afgelopen herfst werd in Platform 21 een tentoonstelling georganiseerd rondom het thema Reparatie. In een manifest vroegen zij de lezer stil te staan bij het feit dat repareren goed is voor het uitdagen van de creatieve geest, dat het objecten uniek maakt, en de mode overstijgt. Diverse kunstenaars werden gevraagd mee te doen aan een project waarbij ze bepaalde producten zouden repareren waar normaliter niet meer naar om werd gekeken zodra deze het enigszins begaven. Hiermee stelden ze aan de kaak dat het nog niet zo lang geleden een veel groter onderdeel was van onze gemeenschap en cultuur om een object nieuw leven in te blazen. Het resulteerde in een keur aan bijzondere initiatieven. Zo naaide een kunstenares gescheurde plastic tasjes op intrinsieke wijze aan elkaar, installeerde iemand een iPhone in een antieke en uitgeschakelde grammofoonplaatspeler, verving een ander een missend onderdeel van een trappenhuis met een paraplu, en zette weer iemand anders stukjes stof aan de kapotte bladeren van haar stervende plant. Het waren niet allemaal de meest praktische oplossingen, maar ik vond het een prachtig initiatief. Ik bleek niet de enige, deze expositie was razend populair en het Repair Manifest werd meer dan een miljoen keer gedownload.

Deze ochtend spendeerde ik een uur op diverse Applefora. Mijn computer had namelijk uit het niets besloten om geen enkel geluid meer te maken. De nerds schreven me van alles voor: herstarten, het indrukken van allerlei toetsen tegelijk en het verwijderen van bestanden waarvan ik niet eens wist waar ik ze zou moeten vinden. Ik probeerde, tevergeefs, de hele mikmak uit. Ik werd lichtelijk paniekerig, zoals meestal in het geval van gebroken gebruiksvoorwerpen die meer dan een rug hebben gekost, maar ik geef niet zomaar op. Bovendien peins ik er niet over me naar een Macdealer te togen om daar, na drie uur te hebben gewacht, te horen krijg dat a) er niets aan te doen is, of b) ik mijn laptop en 300 euro kwijt ben. En ja hoor, na een poos kwam ik tot de kern van het probleem: het gaatje van de koptelefoon. Hoe het is gebeurd is onduidelijk (ik laat namelijk bijvoorbeeld nooit mijn laptop vallen en ik gooi er ook nooit glazen water of borden stamppot overheen) maar ik besloot me er vol in te storten. En jawel, een afgeknipt wattenstaafje en wat gepriegel later klonk Miles Davis’ trompetgeschal weer rustig uit de speakers. Triomfantelijk en opgelucht kon ik verdergaan met me concentreren op belangrijker zaken. Bovendien bleek een afgeknipt wattenstaafje tevens uitstekend bruikbaar als tandenstoker. Don’t imitate, innovate!


Ava Mees List

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons