Haifa, Israël (Foto: Elon Heymans) Elon reflecteert vanuit Israël op oud en nieuw, minaretten en empathie." /> Haifa, Israël (Foto: Elon Heymans) Elon reflecteert vanuit Israël op oud en nieuw, minaretten en empathie." />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Beste Melle VII

Artikel Elon Heymans
Mail

Vanaf nu verschijnen de brieven van Melle en Elon niet langer elke week, maar om de week.

Dit is de reactie op Melle's eerdere brief.

Haifa, 6 januari 2010

Hey Melle,

Als ik überhaupt al ooit de behoefte zou voelen om mezelf klem te zuipen, dan nog wel het allerminst met oud en nieuw. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heus geen ouwe chagrijn, maar ik merk dat ik er stiekem niets mee heb. Ik voel niets anders dan anders, en er is eerlijk gezegd ook niets anders dan normaal, als je uitgelaten met elkaar aftelt en het dan opeens maar 2010 moet heten.

Want waar hebben we het nou helemaal over? Het is gewoon maar een zoveelste koude nacht in de winter. En in tegenstelling tot de meeste dingen die je als kind van je ouders niet mocht, heb ik vuurwerk ook nooit interessant gevonden. Soms kijk ik even uit het raam, naar de uiteen ploffende vuurbollen. Maar meestal zit ik met een matte blik op de bank, kauw ik traag op een oliebol en nip ik aan de champagne, terwijl de geforceerde nacht ongezien verveling met zichzelf uitgeeuwt.

Daarom vlucht ik het liefst. Naar waar sms-jes met groepswensen mij niet belagen en ik me niet schuldig naar mezelf hoef te voelen dat ik om kwart vóór de deken voldaan over m’n kop trek. Bij wijze van spreken dan. Hier is het nieuwe jaar bijna anoniem aangebroken.

Ik zit op het balkon en kijk uit over de wadi en de Middellandse zee. Haifa is een stad, gebouwd op de hellingen van een berg. Vanaf de top lopen verschillende heuvelruggen als dikke stroop de zee in. Hun kruinen zijn bebouwd, de wadi’s, de ravijnen tussen de uitlopers, zijn dichtbegroeid en onbegaanbaar. Daar wonen zwijnen, slangen en ratten. Op het gefluit van vogels en een verdwaalde sirene in de verte na is het stil. Terwijl de avondzon langzaam achter de horizon verdwijn knippert de stad tevreden met haar ogen in het warme licht.


Haifa, Israël (Foto: Elon Heymans)

Dan klinkt de grote moskee van Kababir, wiens minaretten ik in de verte zie liggen, galmend over de wadi. Kababir is een centrum van de Achmadiyya gemeenschap, een pacifistische afsplitsing van de Islam, gesticht in de 19e eeuw in India. Door hun religieuze denkbeelden zijn ze vervolgd en verspreid geraakt. Ik spits m’n oren en luister naar de klanken. Hoewel ik nog nooit gehoor heb gegeven aan de oproep, luister ik er graag naar, omdat ik zo waardeer dat het kan. Dat ik het gezang van een moskee kan waarderen, zonder dat ik me daar aan hoef te ergeren.

Maar elke keer dat ik de vreedzame oproep hoor, word ik beangstigd door wat ik niet kan begrijpen: waarom mensen in Europa zich toch zo bedreigd voelen door zo’n minaret. Waar zijn die mensen toch zo bang voor, Melle? Ze moeten toch begrijpen dat we, ongeacht de evidente pogingen, andermans ideeën niet kunnen verbieden. Jij schreef in je vorige brief dat empathie steeds verder onder druk komt te staan in onze samenleving en ik ben bang dat je gelijk hebt. Het oprukkende gebrek aan interesse in iets anders dan onszelf heeft de behoefte tot enige positieve benadering van andere mensen en culturen doen verdampen. We zijn wantrouwig geworden. Wat voor problemen er ook moge zijn, in plaats van dat we ze te lijf op basis van enige kennis of begrip van de ander, kruipen we weg voor de meest menselijke van alle eigenschappen, de fascinatie voor andere mensen, en laten we ons leiden door wantrouwen. Met als gevolg dat we steeds verder van elkaar wegdrijven en de mogelijke brug steeds verder erodeert.

Groeten, tot snel,

elon


Elon Heymans

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons