Hier verschijnt elke dag een subjectieve tip van een Hardhoofd-redactielid. Ze raden je aan om iets te eten, te lezen, te voelen, te luisteren, te betasten of te zien. Volg ze op en word weer gelukkig, zoals vroeger. Vandaag: Pasolini's film over honderdtwintig dagen van Markies de Sade in de Republiek van Saló. LEES MEER" /> Hier verschijnt elke dag een subjectieve tip van een Hardhoofd-redactielid. Ze raden je aan om iets te eten, te lezen, te voelen, te luisteren, te betasten of te zien. Volg ze op en word weer gelukkig, zoals vroeger. Vandaag: Pasolini's film over honderdtwintig dagen van Markies de Sade in de Republiek van Saló. LEES MEER" />
nieuwsbrief
menu Asset 14

Pier Paolo Pasolini- Saló

Journalistiek Melle Kromhout
Mail

salo

Het mag eigenlijk nauwelijks een tip heten: wie gaat zitten om Saló van Pier Paolo Pasolini te bekijken, trakteert zichzelf op een buitengewoon nare avond. De film is niet voor niets één van de meest controversiële werken uit de filmgeschiedenis. Niettemin is het meer dan de moeite waard om de beproeving te doorstaan en de film af te kijken, want je kijk op de wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

Met Saló verfilmde Pasolini De 120 dagen van Sodom van Markies de Sade, maar transporteerde het verhaal naar 1944, in de Republiek van Saló, Mussolini’s door de Nazi's ondersteunde vazallenstaat. De 120 dagen zijn bovendien veranderd in drie dagen en onderverdeeld, op basis van Dante’s Hel, in een Cirkel van Obsessies, een Cirkel van Stront en een Cirkel van Bloed. De film handelt over vier Italiaanse notabelen die in de wetteloze staat achttien jongens en meisjes kidnappen en meenemen naar een oud landhuis. Daar wordt hen verteld dat ze, aangezien ze voor de buitenwereld sowieso al dood zijn, alles met hen kunnen doen wat ze willen.

Pasolini maakte met de film een aanklacht tegen de gruwelen van het fascisme in het bijzonder en de mensheid in het algemeen en gaat daarin verder dan wie dan ook. In scènes waarvan het haast onmogelijk is om ze in één ruk te kijken, worden de jongeren vernederd, gemarteld en misbruikt door de vier notabelen, afgewisseld met onvoorstelbaar perverse verhalen, die aan het gezelschap worden verteld door drie ex-prostituees. De kijker krijgt hierbij geen enkele houvast: geen van de gevangen heeft een naam, met geen van hen kan men zich identificeren. Er zijn geen hoofdpersonen behalve de notabelen en die zijn zo verachtelijk dat het onmogelijk is je met hen te identificeren. Er is geen filmmuziek; er is niets om het de kijker te vergemakkelijken.

Het is dit compromisloze, bruut en kaal weergeven van zinloos geweld en vernedering, door mannen die zich bovendien bedienen van belezen en erudiet taalgebruik, dit gebrek aan empathie en de totale, nietsontziende, door en door pessimistische boodschap die de film de kijker inhamert, die het doet uitstijgen boven geweldsverheerlijkende porno. Wat Saló zo verontrustend maak, is het feit dat je nauwelijks kan vluchten in het comfort van 'het is maar een film,' zoals dat bij bijvoorbeeld horror zo makkelijk gaat. De film onderstreept genadeloos dat dit is wat mensen kunnen worden, kunnen zijn, kunnen doen als de omstandigheden hen dat toestaan.

Saló is daarom een must-see. Ik heb hem één keer gezien. Daar ben ik blij om. De film heeft een impact die weinig andere films hebben. Maar één keer is genoeg. De beelden staan op mijn netvlies gebrand; en ik hoef hem nooit meer te zien.


Melle Kromhout

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons